Ervaringen tot 10 januari 2008

Het is fantastisch dat de Werkgroep Herkenning nog voor de jaarwisseling bovenstaande brief naar al haar leden heeft gestuurd. Er kwamen onmiddellijk telefoontjes binnen van mensen die hun medewerking wilden verlenen. Reacties van 'kinderen van...' die me vertelden dat ze dit onderzoek heel belangrijk vonden maar dat hun moeder helaas was overleden. Maar ook een paar telefoontjes van vrouwen die ooit zelf als jonge vrouw lid waren geweest van de NSB. Deze vrouwen realiseerden zich dat ze niet meer het eeuwige leven hadden en vonden het nu het juiste moment om alles uit deze periode van hun nog eens aan iemand te vertellen die niet de bedoeling heeft hen te veroordelen. Zij willen nu hun verhaal aan mij vertellen. Ik vind het wel heel prettig om te horen dat mijn boek dat effect heeft gehad op mensen, dat ze nu weten dat het mij daarom niet te doen is en dat ik ze niet veroordeel. Een paar van deze vrouwen hadden mij ook op tv gezien in de netwerkuitzending.
Wat me opviel was dat veel vrouwen nog zo'n jonge stem hebben. Ze klinken door de telefoon alsof ze nog geen zestig zijn en uit het gesprek blijkt dan dat ze tachtig of ouder zijn. Een vrouw mailde me en was zeer handig met de pc, want zij stuurde ook een paar foto's van haarzelf. Ik heb veel bewondering voor mensen die alles in het werk stellen om bij te blijven met dit soort ontwikkelingen. Het kost immers toch de nodige energie als je ouder bent!

Nogal wat dochters van NSB-moeders namen contact met me op. Zij vonden dat ze ook het nodige hadden meegemaakt. Vooral de vrouwen die lid van de Jeugdstorm waren geweest. Ik ben ook zeer geinteresseerd in hun verhaal en ik heb met hen afgesproken dat ik contact met hen op zal nemen om een afspraak te maken zodra ik deze VWS-opdracht heb afgerond.

Mijn eerste interview had ik vorige week met een vrouw van 95 jaar. Helaas wist ze zich maar een aantal zaken te herinneren en ze haalde een aantal gebeurtenissen door elkaar. Maar al met al was het toch een zinvol interview omdat ze bepaalde aspecten vertelde waarvan ik niet op de hoogte was. Toen ik wegging zei ze dat ze het een prettig gesprek vond en jammer dat ik zo ver weg woonde, anders had ik nog eens langs kunnen komen.

Tussendoor krijg ik ook post van mensen die me vertellen dat hun moeder al overleden is, maar dat ze toch even iets van zich willen laten horen en dat ze mee veel succes wensen met dit belangrijke onderzoek.

Verder hoop ik dat er nog meer mensen zullen zijn die mij weten te vinden of die iemand kennen die vroeger NSB-lid was en haar wil attenderen op dit onderzoeksproject. Ik denk bijvoorbeeld aan al die mensen die werken in verzorgingstehuizen en werken met oudere mensen die nog gezond van geest zijn. Ook daar zullen mensen wonen die vroeger iets met de NSB te maken hadden.