De vakantie is voorbij en het project is al weer begonnen aan haar laatste fase. Sommige vrouwen die zich opgegeven hadden voor een interview bleken toch niet allemaal zelf lid te zijn geweest van de NSB. Maar verkeerden wel temidden van NSB-familieleden en hadden er daardoor mee te maken. Voor de buitenwereld behoorden zij ook bij de 'foute' groep en daarmee bij de uitgeslotenen.
Intussen worden de laatste afspraken gemaakt met de nog te interviewen vrouwen wiens moed ik nog steeds bewonder. Dat hele verre verleden oprakelen waarover nooit meer werd gesproken, is verre van eenvoudig. Er ontstaat ook zoiets als een vertrouwensband met de vrouwen die me hun levensverhaal vertellen, terwijl je weet dat je ze weer los moet laten. Je kunt ze niet blijven volgen ook al zou je dat willen. Je hebt er geen energie maar ook geen tijd voor. En daarover voel ik me dan een beetje schuldig. Ik kom wel halen maar kan zo weinig brengen. Zoals een vrouw die bij toeval achter mijn verjaardag kwam en die me op de bewuste dag belde, niet alleen om me te feliciteren, maar ook om me veel succes toe te wensen met het vervolg van dit project.
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
Berichten
0 reacties:
Een reactie plaatsen